ఫెడీఈఈఈఈఈ

నాకెందుకో దేవుడు లేడు అనేవాళ్ళని ఫెడీమని ఒక్కటిచ్చుకోవాలనిపిస్తుంది. వాళ్ళు కన్న ఇద్దరు ముగ్గురు పిల్లలనే సవ్యంగా పెంచటం చేతకాదు. కానీ ఇన్ని కోట్ల మందిని సృష్టించి పంచ భూతాల ద్వారా సహజమైన వనరులనిచ్చి ఏది ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో ఆలోచించుకునే బుధ్ధినిచ్చి ఎంత చేసినా ఆయన ఉనికినే ప్రశ్నిస్తున్నారంటే ..... హ్మ్మ్మ్. కొంతమంది ఉంటారు. దేవుడు ఉన్నాడంటే ఒప్పుకోరు మరి సృష్టి ఎలా నడుస్తోందయ్యా అంటే ఏదో బలీయమైన శక్తి ఉంది అంటారు. సరే. ఆ శక్తే దేవుడు అనుకోవచ్చు కదా అంటే. అబ్బెబ్బే!!! దేవుడు లేడు అంటారు. మరి ఆ బలీయమైనదేమిటయ్యా అంటే ఏదో శక్తి. సరే!!! శక్తి అంటే అమ్మవారే కదా, ఆ బలీయమైన శక్తి అమ్మవారు అనుకోవచ్చు కదా అంటే మళ్ళీ అబ్బెబ్బెబ్బే!!! మరి వాళ్ళకి దేవుడు అంటే విరక్తో దేవుడు అన్న పదం అంటే విరక్తో నాకు అర్థం కాదు. ఇదిగో ఇలాంటివాళ్లని చూస్తేనే ఫెడీమని ఒక్కటిచ్చుకో బుధ్ధి వేస్తుంది.

ఎవరయ్యుంటారు?

ఎవరు నేర్పించారు పూలకి పొద్దు పొడవక ముందే పూయాలని? రకరకాల రంగుల్లో మధ్య పుప్పొడి చెదరకుండా ఆ పుప్పొడి రంగు వేరుగా పూల రంగు వేరుగా, కొన్ని పూలు మరీ రంగులు రంగులుగా ఎవరు నేర్పించి ఉంటారు? ఇంట్లో ఉన్న బిస్కెట్ కలర్ మందారాన్ని చూస్తే నాకెప్పుడూ ఆశ్చర్యమే. మధ్యలో మరూన్ కలర్ ఎప్పుడూ దాని సరిహద్దు దాటి బైటికి రాలేదు. అలా ఎవరు నేర్పించారు? నేను నా టీం ఎంత కష్టపడి పని చేసినా క్యూ.ఏ. వాళ్ళు ఎప్పుడూ రెడీగా ఉంటారు బగ్స్ లిస్ట్ తో. మరి ఈ సహజంగా ప్రకృతి సిధ్ధంగా ఏర్పడినవాటిలో ఎందుకు మనం బగ్స్ , డిఫెక్ట్స్ కనిపెట్టలేకపోతున్నాము? నాస్తికవాదులారా కాస్త సమాధానం ఇస్తారా?

ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకు

ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ
ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకు
పూలిమ్మనీ రెమ్మ రెమ్మకు .....
ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకు పూలిమ్మనీ రెమ్మ రెమ్మకు
ఎంత తొందరలే హరి పూజకు ప్రొద్దు పొడవకముందే పూలిమ్మనీ .....
ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకు పూలిమ్మనీ రెమ్మ రెమ్మకు

కొలువైతివా దేవి నాకోసము .....
కొలువైతివా దేవి నాకోసము
తులసీ ..... తులసీ దయాపూర్ణకలశీ
మల్లెలివి నా తల్లి వరలక్ష్మికి ..... ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ
మల్లెలివి నా తల్లి వరలక్ష్మికి .....
మొల్లలివి నన్నేలు నా స్వామికి

ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకు పూలిమ్మనీ రెమ్మ రెమ్మకు
ఎంత తొందరలే హరి పూజకు ప్రొద్దు పొడవకముందే పూలిమ్మనీ .....

ఏ లీల సేవింతు ఏమనుతు కీర్తింతు .....
ఏ లీల సేవింతు ఏమనుతు కీర్తింతు
సీత మనసే నీకు సింహాసనం
ఒక పువ్వు పాదాల ..... ఒక దివ్వె నీ మ్రోల .....
ఒక పువ్వు పాదాల ..... ఒక దివ్వె నీ మ్రోల
ఒదిగి నీ ఎదుట ఇదే వందనం .....
ఇదే వందనం .....

సినిమా : ఈనాటి బంధం ఏనాటిదో
సాహిత్యం : దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి గారు
సంగీతం : ఎస్.రాజేశ్వరరావు గారు
గానం : పి.సుశీల గారు

కృష్ణ పక్షం

సౌరభములేల చిమ్ము పుష్పవ్రజంబు?
చంద్రికలనేల వెదజల్లు చందమామ?
ఏల సలిలంబు పారు? గాడ్పేల విసరు?
ఏల నా హృదయంబు ప్రేమించు నిన్ను?

మావిగున్న కొమ్మను మధుమాసవేళ
పల్లవము మెక్కి కోయిల పాడుటేల?
పరుల తనయించుటకో? తన బాగు కొరకో
గానమొనరింపక బ్రతుకు గడవబోకో?

కృష్ణ శాస్త్రి గారిని తలుచుకోగానే ఈ కవిత గుర్తొచ్చింది. ప్రేమించటాన్ని ఎంత సహజమైనదిగా వివరించారో. గాలి ఎందుకు వీస్తోందో, సూర్యుడు వెలుగెందుకు ఇస్తున్నాడో, చంద్రుడు ఠంచనుగా వెన్నెలనెందుకు ఇస్తున్నాడో, ప్రేమ ఎందుకు పుడుతుందో ఎవరూ చెప్పలేరు. కొన్ని జంటలని చూస్తే నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. ఏ రకంగా ప్రేమించుకున్నారా వాళ్ళు అని. పొడుగు పొట్టి లావు సన్నం రంగు రూపం ఎందులోనూ సారూప్యత ఉండదు. కొన్నైతే మరీ ఎక్స్ ట్రీం కేసెస్ చూశాను. ఎలా ప్రేమ కలిగింది అన్నది ఎంత బుర్ర బద్దలు కొట్టుకున్నా అర్థం కాలేదు. ఫైనల్ గా నాకు అర్థం అయింది ఒక్కటే ప్రేమని ప్రేమించగలం కానీ పుట్టించలేము. కాని ఎవరో అన్నట్టు ప్రేమని ప్రేమగా ఎగతాళి చేసేవారే ఎక్కువ. ప్రేమని అర్థం చేసుకోవాలంటే ప్రేమ పిపాసి అయ్యుండాలా? కానీ ప్రేమ పిపాసుల కన్నా పిశాచులే ఎక్కువ ఉంటే మరి ప్రేమెక్కడా?

పూట పూట నీ పూజ కోసమని పూవులు తెచ్చాను
ప్రేమ భిక్ష నువ్వు పెట్టగలవని దోసిలి ఒగ్గాను
నీ అడుగులకు మడుగులొత్తగా ఎడదను పరిచాను
నీవు రాకనే అడుగు పడకనే నలిగిపోయాను

రాకోయీ అనుకోని అతిథి

రాకోయీ అనుకోని అతిథి
కాకి చేత కబురైనా పంపక
రాకోయీ అనుకోని అతిథి

వాకిటి తలుపులు తెరువనె లేదు
ముంగిట ముగ్గులా తీర్చనే లేదు
వేళ కాని వేళా .....
ఈ వేళ కాని వేళ ..... ఇంటికి

రాకోయీ అనుకోని అతిథి
రాకోయీ .....

సిగలో పూవులు ముడవాలంటే ..... సిరిమల్లెలు వికసింపనె లేదు
కన్నుల కాటుక దిద్దాలంటే ..... నిద్దుర నీడలా వీడనే లేదు
పాలు వెన్నలు తేనే లేదు ..... పంచభక్ష్యముల చేయనే లేదు
వేళ కాని వేళా ..... ఈ వేళ కాని వేళ ..... విందుకు

రాకోయీ అనుకోని అతిథి
రాకోయీ .....

ఊరక దారినె పోతూ పోతూ అలసి వచ్చితివో
ఒంటరిగా ఉన్నానని నే తెలిసే వచ్చితివో .....
ఒంటరిగా ఉన్నానని నే తెలిసే వచ్చితివో
రమ్మనుటకు సాహసము చాలదు
పొమ్మనుటా మరియాద కాదది
వేళ కాని వేళా .....ఈ వేళ కాని వేళ ..... త్వరపడి

రాకోయీ అనుకోని అతిథి
కాకి చేత కబురైన పంపక
రాకోయీ అనుకోను అతిథి
రాకోయీ .....

సినిమా : శ్రీరాజరాజేశ్వరీవిలాస్ కాఫీ క్లబ్.
సాహిత్యం : దేవులపల్లి కృష్ణ శాస్త్రి గారు
సంగీతం : పెండ్యాల నాగేశ్వరరావు గారు
గానం : పి.సుశీల గారు

ఈ సినిమా పేరు చిన్నప్పుడు విని ఏదో క్లబ్బు గట్రా యాక్ అనుకోవటం నాకింకా గుర్తు. :) చిన్నప్పుడు రేడియో బెనిఫిట్స్ ఏవంటే కొన్ని మంచి మంచి పాటలు ఇప్పుడు చాలా తక్కువ వినిపించే పాటలు మనసులో ముద్రించుకుపోవటం. నేను పుట్టక ముందు వచ్చిన పాటలు కూడా ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయంటే అవి చిన్నప్పుడు ఎక్కువగా రేడియో లో వినటమేనేమో. మరి ఇప్పటి పాటలు ఎందుకు గుర్తుండవు అంటే??? బహుశా పాటలు మరీ ఎక్కువైపోవటం కావచ్చు (మందెక్కువైతే మజ్జిగ పల్చన లాగా) (( మందు అని అర్థం అవుతుందా? వివరణ ఇవ్వటం మంచిదేమో. మందు ఎక్కువ అవటం కాదు మంది ఎక్కువవటం )), రెండో అనుమానం పాటల క్వాలిటీ తగ్గటం, మూడు : వినటానికి టైం లేకపోవటం. నాలుగు : విన్న వెంటనే మర్చిపోవటం. నాలుగు రెండోదానికి పర్పెండుక్యులర్లీ ఈక్వల్.

కృష్ణ శాస్త్రిగారి పాటలు చాలా మటుకు నాకెందుకో అర్థం కావు. కవితలు బానే అర్థం అవుతాయి కానీ పాటలే. ఆయన పాటలకి సంగీతం కట్టటం కష్టం ఏమో అనిపిస్తుంది.

ఆ ఆ ఆ

జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....
జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా
కలలూ కోరికలూ తీరినవీ మనసారా
జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....

మనసాడెనే మయూరమై పావురములు పాడే ..... ఎల పావురములు పాడే
మనసాడెనే మయూరమై పావురములు పాడే ..... ఎల పావురములు పాడే
ఇదే చేరెను గోరువంక రామ చిలుక చెంత అవి అందాల జంట .....
ఇదే చేరెను గోరువంక రామ చిలుక చెంత అవి అందాల జంట
నెనరు కూరిమి ఈనాడే పండెను .....
నెనరు కూరిమి ఈనాడే పండెను
జీవితమంతా చిత్రమైన పులకింతా .....

జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....
కలలూ కోరికలూ తీరినవీ మనసారా
జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....

విరజాజులా సువాసనా స్వాగతములు పలుక ..... సుస్వాగతములు పలుక
తిరుగాడును తేనెటీగ తీయదనము కోరి ..... అనురాగాలా తేలి
ఎదలో ఇంతటి సంతోషమెందుకో .....ఎదలో ఇంతటి సంతోషమెందుకో
ఎవ్వరి కోసమో ..... ఎందుకింత పరవశమో .....

జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....
కలలూ కోరికలూ తీరినవీ మనసారా
జగమే మారినదీ మధురముగా ఈ వేళా .....

సినిమా : దేశద్రోహులు
నటీనటవర్గం : ఎన్.టి.రామారావు, దేవిక
సంగీతం : సాలూరి రాజేశ్వరరావు గారు
గానం : ఘంటసాల గారు, సుశీల గారు.

ఈ పాట వింటుంటే మనకి కూడా ఈ లోకం మధురంగా ఉన్నట్టు కలలు కోరికలు తీరినట్టు అనిపించదూ? ఈ మధ్య అదేదో ' ఫీల్ ' అని వాడుతున్నారే అలా ఉందనిపిస్తుంది ఈ పాట. ఇదే పాట ఘంటసాల గారు పాడిన సోలో వర్షన్ కూడా ఉంది. అందులో చివరి రెండు లైన్లు
కమ్మని భావమే కన్నీరై నిండెను
ప్రియమగు చెలిమి సాటిలేని కలిమి
అని ఉంటాయి.
పైన పాటని డ్యూయెట్ అనవచ్చా అన్నది అనుమానం నాకు. ఎందుకంటే పాట అంతా సుశీల పాడగా చివరి రెండు లైన్లు ఘంటసాల పాడతారు. వీనుల విందు ఈ పాట.

అర్థం కాని (లేని) తెలుగు పదాలు

ఆత్మవంచన అంటే ఇంకో పదం గుర్తొచ్చింది. నయవంచన. వంచన అంటే మోసం. బానే ఉంది. మరి నయ అంటే? నయవంచన, వంచన ఒకటే అర్థం అయితే మరి నయ అనే తోక ఎందుకు ఉన్నట్టు? నమ్మించి మోసం చెయ్యటం అనా? అంటే నయ లేదా నయం అంటే నమ్మించటం అనా అర్థం? కొత్త పదం కనుక్కున్నానోచ్. ఇది పక్కన పెడితే, మోసం చేసేది నమ్మించగలిగితేనే కదా. మరి వంచనకి నయవంచనకి తేడా ఏంటి? అచ్చ తెలుగు పదాల అర్థాలు కూడా తెలియని పరిస్థితి. :(

ఇందాక చిమటా మ్యూజిక్ లో వీక్లీ సాంగ్స్ లో పాటల్లో ఒక పదం చూసి గమ్మత్తుగా ఉందే అర్థం ఏమయ్యుంటుందో అని విన్నాను. 'హృదయంగమం' ఆ పదం. నీరాజనంలో నిను చూడక నేనుండలేను. నాకు ఒక రకంగా నచ్చని పాట. కానీ ఆ పదం ఎలా వాడారా అని విన్నాను. అర్థం లేని పదం అనిపించింది. మన ప్రతి సంగమం ఒక హృదయంగమం అంటే ఏంటో నాకేమీ అర్థం కాలేదు. పదాలని సృష్టించటం అంటే ఎడం చేత్తో ఎడా పెడా రాసి పడెయ్యటమేనా? ఏంటో! ఉన్న పదాలని చక్కగా వాడుకుంటే చాలు కదా. ఈ కొత్తవి సృష్టించాలనే తాపత్రయం ఎందుకు?

గుర్తొచ్చింది!!! గుర్తొచ్చింది!!!

నాకా పదం గుర్తొచ్చిందోచ్. ఆత్మ వంచన. హమ్మయ్య. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇన్ని రోజులు ఆత్మని చంపుకోవడం, ఆత్మ ద్రోహం ఇలాంటి పదాలు గుర్తొచ్చి నిద్ర లేకుండా బ్లాగటం అంత పెద్ద తప్పా అని ఉలిక్కిపడేలా చేశాయి. ఆత్మ వంచన కూడా కొద్దో గొప్పో భారీ పదమే కానీ అర్థం అయ్యేసరికి కొంచెం టైం పడుతుంది. ఈ లోపల మర్చిపోవచ్చు. మరీ ఆత్మ ద్రోహం అంటే చంద్రబాబు, ఎన్.టి.రామారావు ఎపిసోడ్ తో అందరికీ అర్థం తెలిసిపోయి నాలిక చివరి పదం అయిపోయింది. :p

సిగ్గు చిరునామా

సిగ్గు అనే పదార్ధం ఎలా ఉంటుందో? రూపురేఖలేమిటో? రంగు రుచి ఎలా ఉంటాయో. ఇలా నన్ను నేనే తిట్టుకుంటుంటే (చేసినవన్నీ చేసేసీ లేదా చేస్తూ) ఏదో తుత్తి. హమ్మయ్య తిట్టేసుకున్నాను కాబట్టి ఏం చేసినా ఇంక పర్లేదన్నమాట. దీన్నేదో అంటారు. పదం గుర్తు రావటం లేదు. ఆత్మని చంపుకోవటం టైపులో. అంత భారీ పదం కాదు కానీ. ఇంతకీ నన్ను నేను ఈ రేంజ్ లో తిట్టుకోవటం అవసరమా? ఏమో. అవసరమేనేమో. 48 గంటలుగా కంటి మీద కునుకు లేకుండా శని ఆదివారాలని కూడా లేకుండా ఆఫీసులో రక్తం ధారపోసి ఇంటికి రాగానే బ్లాగుతున్నానంటే, హ్మ్మ్మ్మ్. ఓ సిగ్గా నీవెక్కడా????